KOLEKSİYONUMDAN

 Geçmişe karşı ciddi bir ilgi duyuyorum. Ve geçmişi olan her şeye karşı da… Ülkelerin, insanların, eşyaların tarihi çeker beni. Geçmişin bıraktığı izleri görmek, bugüne bıraktığı duyguları, bir kişiliği nasıl inşa ettiğini dinlemek bir hobi benim için. Hatta bir çeşit koleksiyonerim... “Geçmiş” biriktiriyorum.

Koleksiyoncular iyi bilir, kıymetli parçalar en beklenmedik anlarda çıkar karşınıza. Eğer iyi bir koleksiyonerseniz o parçanın kıymetini tereddütsüz anlarsınız. Peki, “geçmiş” biriktiren biri iyi parçayı nasıl tanır? Elbette kolay değil. Fakat size bir ipucu verebilirim.

Kelimeler… Özellikle “kişi geçmişi” biriktiriyorsanız parçanın iyisini buradan anlarsınız. İnsanların geçmişte yaşadıklarını anlatırken seçtikleri kelimeler özenlidir. Sayısız kere düşünmüştür o hadise üzerinde. Ölçmüş, biçmiştir. Ağlayarak anlatmıştır kendine, kahkaha atmaktan anlatamamıştır bazen. Bir kendi tarafından bakıp anlatmıştır, bir de karşı taraftan. Sonra yetmezmiş gibi kendinde açtığı yaralara anlatmıştır bir kere de. Bazen minnettarlık duyarak yâd etmiştir yaşadıklarını, onun sayesinde şimdiki kendi olmuştur çünkü… Bunca provadan sonra da her hatıra seçilmiş kelimelerle dile gelir elbette. Fakat bazıları da vardır ki o hadisenin bıraktığı izi ve geçmişin yükünü tek başına sırtlanmıştır. İşte o sözcükleri tanımakta hem bu işte biraz pişmeye hem de meseleye ne kadar istidadınız olduğuna bağlıdır.

Koleksiyonumdan kıymetli bir parçayı da paylaşayım sizlerle. En beklenmedik zamanda ele geçirdiğim bu parça hâlâ düşündürür beni.

Altmış beşlerinde, sarıldığı zaman sizi tâ yüreğine kadar sokup çıkaran bir kadındır, Ayşe Teyzem. Kendi adına son derece iddiasız biri olsa da sevdikleri söz konusu olunca bir aslan, bir kaplan… Kıymetli bir parça için en beklenmedik –aslında en beklendik- kişi.

Gelin gittiği evi anlatıyor. O yoksul, yoksun günleri. Daha 17 yaşında yeni bir hayata başlayışını. Rızamız alınmazdı o zamanlar, diyor. Ama bundan dolayı kimseye kırgın değil, belli… Yeni hayatı adına kurduğu hayallerden bahsetmiyor ama biz dolduralım oraları. Basit hayaller kuralım ama en büyüğü 2 oda bir ev olsun.

Eski, toprak ve son derece kalabalık bir eve gelin gitmiş. Kışın sobalı odaya üç ayrı döşek atıp, döşeklerin arasına perde çekip aynı içeride öylece uyduklarını anlatıyor. Kayınvalidesi, görümceleri, haddini bilmez sözler, türlü kalp kırıklıkları, hepsini sineye çekişler… Yirmili yaşlarında anne olmuş bir kadın, çocuğuna yedirecek bir lokma bulamayışını anlatıyor sonra… Eşinin türlü bahanelerle iş bırakmalarını, bin bir hayalle kiraya tuttukları evden nasıl kapıya konduklarını, o eski, toprak eve nasıl geri döndüklerini…

“Amaaan..!” diyor, sonra… “Gençken ufacık dertte ölesi geliyor insanın. Bak geçti, gitti hepsi… Bugünümüze şükür.”

Tam bu sırada bir şimşek çakıyor beynimde, ‘ufacık dertten ölesi gelme’ yaşımda olduğumu fark ediyorum. İçimde birçok şey aydınlanıyor. Demek, diyorum bu yüzdenmiş, gençlik yüzünden… Sonra alıp kaldırıyorum bu parçayı koleksiyonumun en özenli yerine.

Feteyan \ 2020