MAHALLEDEN ARKADAŞLAR ~ SELÇUK AYDEMİR

                 

                      Alanı pişman etmeyen , derdi olana tasasını unutturan, okuruna sesli kahkahalar attıran, vakit harcayana iyi ki dedirten  bir anı kurgusu '' Mahalleden Arkadaşlar''. Hala sokakta oynayan çocukların, komuşuluk ilişkilerinin, mahalle olma ruhunun olduğu doksanlı yılları anlatıyor bize yazar. Yazarın samimi dili öylesine sarıyor ki sizi kitabı her elinize aldığınız da eski bir dostla geçmişi yad ediyormuş hissine kapılıyorsunuz. Ve bu sohbet çoğunlukla güldüren ama yer yerde büyümüş olmanın verdiği kederinde hakim olduğu bir sohbet oluyor.

                      Aslın da ben kitabı okumadan önce hakkında güzel şeyler duymuş ve bir çok arkadaşımdan tavsiye olarak almıştım ama 'bir kitap ne kadar güldürebilir ki' den öteye de geçmiyordu düşüncem. Nihayet okumaya başladığımda daha ilk sayfasından anlamıştım beni güldüreceğini, gerçi yazarı göz önünde bulundurulduğunda neden böyle bir fikre kapıldığımda anlaşılır gibi değil zaten. Kitabı okumaya başlayan herkesin ilk olarak ''Bundan sonra bir de Ferhat Şensoy okuyayım'' diyeceğine emin gibiyim ve son sayfasına kadar ki sürede de ''bunu bizde yapmıştık !'' başta olmak üzere '' 90 lar bir başkaydı canım'' '' heyy gidi günler..'' gibi cümleleri tekrar edip duracaksınız büyük ihtimalle ve sonunda da her iyi kitapta olduğu gibi çabuk bittiğini düşünüp üzülecek bazı yerlerini bir daha okumak isteyeceksiniz. Size tavsiyem; oldukça temkinli okumanız kitabı, ee kurgu güzel, dili akıcı, kendinizden de mutlaka bir şeyler buluyorsunuz sonrasında ise kitabın hemencecik bitmesi kaçınılmaz son oluyor tabi.

                 Selçuk Aydemir'e gelince senarist ve yönetmen olarak tanıyoruz onu. İşler Güçler, Düğün Dernek, Kardeş Payı, Çalgı Çengi gibi bir çok iyi iştede imzası var yazarın daha doğrusu bu güzel işlerde imzası olan yazar birde bu güzel kitabın altına imzasını atmış, bana soracak olursanız gayet güzel de olmuş. Yadırgayanlar olabilir ''ne gerek vardı?'' diyenlerde hatta ''Herkes kendi işine baksın!''diyenlerde ama ben onlardan değilim, okumayı bilenin yazabilmesine sevinirim ve okumaya teşvik edildiği kadar yazmaya da teşvik edilmesi gerektiğine inanırım. Yazmak sanat olmamalı, yazmak hobi olmamalı, yazmak kaliteli ve sağlıklı yaşam maddelerinden biri olarak reçetelere eklenmeli doktorlar tarafından.. Bir sabah bir akşam tok kafayla en az iki cümle yazılmalı!

               Okuduğum yer Küçükçekmce İlk Öğretim Okulu'ydu hiçbirimiz daha önce anaokulu, kreş, bakıcı gibi bir sonraki nesilde olmazsa olmazlar listesini oluşturacak kademelerden geçmemiştik. Hatta ilk anaokulu açıldığı zaman hayretlere düşmüş ''Ulan hangi gariban, adı anaokulu olan yere gider, yazık bu çocuklara'' diye de üzülmüş bir nesildir bizim nesil. Kimsenin ailesi çıkıntılık yapıp okuma yazma falan da öğretmiyordu okula başlamamış çocuklara o sıralar. Hepimiz pirüpaktık. Bembeyaz A4 kağıdıydık. Sürpriz yumurtaydık, kimin içinden ne çıkacağı belli değildi...